onzekerheid kind 6 jaar

Laatste reactie 22/10/2016 02:36 door Mariska
· Markeren als ongelezen
ilse depaepe 8 maanden geleden geplaatst
mijn dochter zit in een heel wilde klas. van de 24 kindjes zijn er maar 7 meisjes. Mijn dochter is een stil en braaf/verlegen meisje en neemt een heel afwachtende houding aan in het begin. in de groep geeft ze haar nooit echt bloot waardoor ze er ook niet echt bijhoort. Ze is een echt meisje meisje en is te zacht, braaf, emotioneel voor de groep. hierdoor wordt ze altijd maar onzekerder en gaat ze niet graag meer naar school... " de kindjes vinden haar niet leuk en ze willen niet met haar spelen " zegt ze. als ze smorgens op de speelplaats komt kijkt er niemand naar haar om buiten de grote meisjes uit het 3de en 4de leerjaar...


Hartverscheurend is het... en ik weet niet hoe ik hier best mee om ga want ergens denk ik dat als ze de groep zou tonen wie ze echt is ze er wel zou bij horen. want eens ze zich goed voelt is ze heus zo introvert niet of iedereen denkt. Iemand tips om hier mee om te gaan? ik heb me nu alvast ingeschreven voor de opleiding om je kind een boost van zelfvertrouwen te geven.
madelon hui 8 maanden geleden geplaatst
Hi Ilse, wat naar voor je dochter zeg. Ik zag je bericht op fb en het raakte mij. Het is voor mij heel herkenbaar, ik was vroeger ook heel stil en verlegen op de basisschool. Mijn zelfvertrouwen is pas gekomen toen ik 20 werd. Ik vind het heel belangrijk om deze doelgroep te helpen en meer in hun kracht te laten staan en bewust te maken van hun kwaliteiten, daarom heb ik een kindercoach opleiding gedaan met behulp van paarden. Mijn ervaring is dat dit heel veel positief werkt, omdat de paarden oordeelvrij zijn en een kind goed kan oefenen om in hun eigen kracht te staan. Voor mij js het belangrijk dat alle kinderen die het nodig hebben ook coaching kunnen krijgen. Mocht je meer willen weten, dan kan je mij altijd mailen madelonhuisman@hotmail.com. Heel veel succes met je dochter, ik hoop dat ze snel weer met plezier naar school gaat en trots is op zichzelf. Groetjes, madelon
Marleen De Gruyter 8 maanden geleden geplaatst
Mijn zoon is 9 jaar, sinds vorig jaar september weten we dat hij hooggevoelig is. September 2015 was voor hem op school een hel: zijn gedragsrapport loog er niet om, overal zure gezichtjes. We zijn toen met hem beginnen praten, hebben hem uitgelegd wat hooggevoeligheid was en waarom hij zich soms zo anders voelde als de andere kinderen. We hebben ook met zijn juf en met de zorgjuf die hij enorm vertrouwde gesproken. De juf was niet zo bekend met de materie, ik heb haar een hele bundel info bezorgd over hooggevoeligheid bij kinderen. We hebben ook met de juf afgesproken dat hij bij toetsen of rumoerige momenten in de klas oorstopjes mocht insteken, voor hem was dat een enorme houvast.


Vanaf het moment dat mijn zoon wist waarom hij zich soms zo anders voelde, toen hij wist dat hij hier niet alleen mee was en bepaalde zaken ook bij mij herkende is er een kanteling gekomen. Zijn gedrag op school is enorm veranderd, hij hoefde niet meer ten strijde te trekken tegen die lawaaierige aanstellers, hij mocht zichzelf zijn, zijn juf wist wat er met hem was en ze begreep hem (ik vermoed zeer sterk dat ze ook iets over zichzelf heeft ontdekt, ze noemde hem haar gelijkgestemde ziel) Na het overlijden van zijn overgrootmoeder heeft hij een terugval gekend, maar opnieuw waren daar zoveel mensen en ook weer die juf om hem te steunen. En toen kwam de mokerslag: de dag dat zijn beste vriend ziek was is hij verschrikkelijk hard gepest geweest, zelfs fysiek. Hij is er ziek van geworden, echt ziek. Maar na een week vechten tegen koorts en virussen, had hij ook door dat weer veel mensen hem steunden en de pesters veroordeelden. Hij is hier sterk en bij momenten keihard uitgekomen. Hij heeft voor zichzelf een lijn getrokken wat die pesters betreft en houdt zich daar zeer consequent aan. Zijn gedrag heeft er nooit onder geleden en zijn punten ook niet, hij heeft het 3e leerjaar met glans doorstaan. Bij mijn zoon heeft het dus enorm hard geholpen dat hij wist wat er met hem "mis" was en ook en vooral dat hij steun heeft gekregen van zijn juf!! Hij zit nu in het 4e leerjaar, weer in een rumoerige klas, bij een meester die weet dat hij een hsp'ertje is en met oorstopjes in zijn pennenzak. Hij doet het nog steeds goed!
Mariska Naessens 8 maanden geleden geplaatst
Wat naar om dit te lezen. Mijn dochtertje is 5 en hsp. Zelf ben ik ook hsp en heb ik als kind vooral de nadelen van hsp gevoeld. Mijn dochter daarintegen... haar gevoeligheid... is haar kracht. Ze ligt heel goed in de klasgroep elk jaar. (Elk jaar worden bij ons 40 kinderen in 2 groepen verdeeld, elk jaar anders) Ik ben zelf heel erg graag met kinderen bezig. Kinderen zijn puur en daar hou ik van. Heel erg vaak (3 dagen op 5 meestal) Ga ik Eline halen na school en heb ik ongepland nog 2 a 3 kindjes mee. Ze komen graag spelen, dochter nodigt iedereen uit... en ik kan geen neen zeggen. Het is niet altijd makkelijk. Je huis word overhoop gehaald, het is druk, je werk blijft liggen. Maar... ik vind het ideaal om mijn dochtertje met alles te leren omgaan. Ook de andere kinderen. Eline is een extraverte hsp. Maar plots is de emmer vol en word zij een kleine dramaqueen
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Inloggen   Nu aanmelden
Topic gestart 03 October 2016 om 21:40
Aantal lezers 50
Aantal reacties 3