Mijn kind luistert niet

Laatste reactie 13/02/2017 01:19 door Benedetto
· Markeren als ongelezen
An Peeters 4 maanden geleden geplaatst
Hallo, ik ben een mama van twee zoontjes (6 en 9 jaar). Ik ben eigenlijk beschaamd om mijn probleem hier te delen, maar misschien zijn er wel ideeen.

Mijn kinderen luisteren niet naar mij. Naar mijn man ook niet trouwens. Niets werkt. Ik heb echt al van alles geprobeerd: beloningssystemen, lief vragen, boos worden, straffen… Maar niets werkt. Als ik bijvoorbeeld vraag om te stoppen met spelen en aan tafel te komen om te eten, dan doen ze gewoon verder. Soms zelfs een kwartier lang.... Ik vraag elke dag om hun boekentas onder de kapstok te zetten als ze thuiskomen van school, niemand die het doet en dat wordt zo'n strijd. En zo is er een hele lijst van voorbeelden.

Heeft iemand dezelfde ervaring en wat heb je dan gedaan om het op te lossen? Alle tips zijn welkom want zo kan het echt niet verder. Ik voel me soms mislukt als ouder en ben vooral doodmoe van die eeuwige strijd met mijn kinderen.
Wendy Michiels 4 maanden geleden geplaatst
Hier hebben we hetzelfde voor...

Ook nog niets gevonden dat helpt.

En de emmer geraakt voller en voller ... :-(
reactie op @wendymichiels:
@wendymichiels herkenbaar... sommige dagen lopen vlotter, dan luisteren ze precies beter. - @anpeeters 4 maanden geleden

reageer

Heidi Demanet 4 maanden geleden geplaatst
Net hetzelfde hier met 4 kids je zou tegen de muren oplopen!
Mehmet Ali Hayit 4 maanden geleden geplaatst
Hier hetzelde probleem niets werkt

Komt me heel bekend voor en gelukkig ben ik niet de enige.

Negeren helpt even 2 kids van 5 en 3 oudste hoogsensitief gevoelig en mama ook.
Surya Bron 4 maanden geleden geplaatst
Wat naar dat je je mislukt voelt, An! Heb je ooit gehoord van conscious discipline? Daarmee leer je o.a. dat je kinderen eerder meewerken als je connectie met ze hebt. Ze zijn dan intern gemotiveerd. Belonen, straffen e.d. dat is externe motivatie. Boos worden en schreeuwen bewerkstelligt eerder verwijdering dan connectie. Conscious Discipline omvat veel meer. Het gaat heel erg over je eigen patronen en reacties en welke boodschap je (on)bewust aan je kinderen geeft.

Zoek er informatie over, het is echt geweldig. Je vindt Conscious Discipline ook in Nederland: https://www.incontactmetjekind.nl/. Zij organiseren ook avonden voor ouders.

Daarnaast is het boek Easy to Love, Difficult to Discipline van Becky Bailey (founder van Conscious Discipline) zeer aan te raden!

Succes en liefs, Surya
Rebecca van Noort-Foyle 4 maanden geleden geplaatst
Wat het eerste bij mij opkomt is. Heb je ze het wel eens zelf gevraagd?

Op een rustig moment de situatie uitleggen en vertellen dat je het vervelend vindt en dat het je.....gevoel geeft. En dat je er graag een oplossing samen voor wilt vinden. Of ze daar over na willen denken en dat je er op terug komt. En de opties met elkaar doorneemt.
Lonneke Mutsaerts 4 maanden geleden geplaatst
Hier helpt het als ik ze lekker met de pony laat stoeien in de rijbaan. Even contact maken met een dier (welke vaak óók niet luistert!) en weer leren communiceren......
Inge de Boeck 4 maanden geleden geplaatst
Mijn zoon is 4 en heeft het ook moeilijk met luisteren. We starten morgen met een beloningssysteem. Ik heb wel al gemerkt dat boos worden averechts werkt. Hem uit zijn concentratie halen door bij hem te gaan zitten, op ooghoogte contact te maken en hem rustig te zeggen dat hij NU aan tafel moet komen helpt meestal wel. Vooral niet gaan roepen. Een hsp klapt dan dicht.
Annick Malfliet 4 maanden geleden geplaatst
Ik volg heel geïnteresseerd dit gesprek. Oma van een heel lief kleinzoontje van bijna 3,5 jaar oud wat vaak niet goed luistert. Mijn tot drie tellen helpt ook steeds minder... :-) Bestaat dat hierboven vernoemd boek Easy to Love, Difficult to Discipline van Becky Bailey ook in het Nederlands?
MODERATOR ZITDAZO - 4 maanden geleden geplaatst
Hoi An, bedankt voor je vraag.

Niet fijn als je het gevoel hebt in een constante strijd met je kinderen te zitten.

Ben je vooral op zoek naar tips over hoe je afspraken kan maken met je kinderen? Of hoe je zelf rustiger kan blijven als het thuis uit de hand dreigt te lopen? Of hoe je een goed beloningssysteem kan opzetten? Of hoe je positiever opvoeden thuis kan toepassen?
Annelies - 4 maanden geleden geplaatst
Dag An,

Wat ik bij mijn hooggevoelige zoon merk is dat hij mij niet altijd hoort. Hij lijkt zich niet op twee dingen te kunnen concentreren. Hij zit vaak in een soort van 'bubbel'. Wat bij hem werkt is om op zijn hoogte te gaan zitten, zijn hoofd naar mij te draaien voor ik iets vraag. Voor mij lukt het op deze manier om wat rustiger te blijven. al lukt dit niet altijd
An Peeters 4 maanden geleden geplaatst
Bedankt voor jouw commentaar, Alies. Ik heb ook al gemerkt dat oogcontact met mijn kinderen wel werkt, en dat ze vaak ook in een soort van 'bubbel' zitten zoals jij schrijft. Maar soms is het zo moeilijk om hen daaruit te laten komen. Hoe doe jij dat? Is op de hoogte gaan zitten voor jou voldoende? Hoe breng jij je kind tot rust (dit kunnen de mijne écht niet goed)...
reactie op @anpeeters:
Zijn 'bubbel' is momenteel zijn rustpunt. Hij gebruikt dit ook op school als hij te overprikkeld is. Als hij niet onmiddellijk luistert, wacht ik ook even. Je ziet aan hem wel wanneer hij terug is. Hij luistert ook beter als er verder geen achtergrondgeluiden zijn bv. als de tv opstaat of muziek opstaat, er te veel rumoer is, is de kans klein dat hij zelfs met oogcontact luistert.

Als hij het echt te druk heeft, is dit bij hem vaak een teken van moe zijn, overprikkeld, op zijn, ... . Als ontlading volgt dan vaak een huilbui om zijn stressniveau terug om laag te krijgen. Ik laat hem altijd even razen en heb daarna ook terug een beter contact.

We zijn op weekend geweest en ik zie dat een heel andere zoon. Eén die wel onmiddellijk luistert als het gevraagd wordt, die zijn 'bubbel' minder hard nodig heeft, die ook wel boos is als hij iets niet mag maar hier minder in blijft hangen, .... . Bij hem hangt alles samen met school. Hij gaat absoluut niet graag naar school. De gedachte aan school alleen al bezorgd hem stress, en hij is nog maar vier. - @alies 4 maanden geleden

reageer

4 maanden geleden geplaatst
Als ons dochter van 2,5 echt niet luistert, dan nemen we haar knuffel eventjes weg. En gelukkig doet ze, nu toch nog, alles voor die knuffel. Dus als ze merkt dat ze hierdoor haar knuffel terug krijgt, dan luistert ze snel.
Als ze echt onhandelbaar is, dan verhef ik even mijn stem. Heb wel het geluk dat ik nogal zware mannen tem hebt, dus dat maakt wel indruk op haar. Maar is iets dat ik toch ten alle tijde probeer te vermijden. Ik wil namelijk niet dat ze schrik krijgt van me. :$

Wat ik wel merk is dat zij meestal 'niet luistert' als ze begint moe te worden. Misschien is dit iets waar je rekening met kan houden? Wat is de achterliggende oorzaak van de onhoorzaamheid?
Sofie Stessens 4 maanden geleden geplaatst
ik volg dit onderwerp graag!
Sylvie Goossens 4 maanden geleden geplaatst
Hier dezelfde problemen met onze dochter van bijna 10. Ze gaat naar een psycholoog en naar een kinesist om haar te leren ontspannen en om te gaan met de overprikkeling. Maar de spanning is nog niet onder controle, we zoeken nog steeds naar de juiste manier om voor rust te zorgen en minder woede aanvallen. Als het haar teveel wordt heeft ze behoefte om even van de wereld te zijn. Dit doet ze oa door te lezen. Op zo'n momenten is ze echt volledig met haar gedachten in die boek en hoort ze ons niet, even volledig afgesloten van alle prikkels rondom haar en dit heeft ze echt regelmatig nodig. Ze is dan ook niet ongehoorzaam wanneer ze dan niet luistert, we moeten haar eerst "terug in zichzelf zetten" door er naartoe te gaan en haar een dikke knuffel te geven en dan te zeggen wat er dient te gebeuren. Wat de boekentas betreft, kan helpen om het niet meteen na school te vragen. Dan is alles hen even teveel. Ons werd aangeraden ze na school eerst tot rust te laten komen. Daarna lukt het beter.
4 maanden geleden geplaatst
Hallo An,

Knap dat je het toch durft te delen. Want dan zet je al heel veel stappen in de goede richting. Ik heb zelf ervaren dat het gedrag of de emoties van mijn kinderen vaak een weerspiegeling zijn van hoe ik me zelf voel. Kinderen weerspiegelen ons als het ware constant. Er wordt heel vaak naar het kind gekeken en allerlei hulp voor het kind gezocht. Toch bereik je in mijn ervaring meer als je naar jezelf en je eigen emoties durft te kijken. Je kinderen luisteren niet. Misschien ben je bang om je eigen stem te laten horen? Heb je angst om afgewezen te worden. Niet alleen door je kind maar misschien ook door anderen? Onder autoriteit of behagen zitten vaak een grote angst voor afwijzing. Mocht en kon je als kind je stem laten horen? Kijk eens wat er bij jou allemaal zit. Kleine inzichten bij jezelf kunnen je grote stappen vooruit doen zetten in de relatie met je kind. Ik heb hetzelfde ervaren en voor mij persoonlijk is er zo'n wereld open gegaan sinds ik het ouderschap en mezelf op een andere manier ben beginnen bekijken, dat ik er ondertussen mijn beroep van gemaakt heb. Ik deel mijn ervaringen ook in een blog. Misschien heb je er iets aan. Succes en veel groetjes, Ellen
http://www.ellendhondt.com/home
Helga Sluyts 4 maanden geleden geplaatst
Zelf heb ik een hooggevoelige dochter en beelddenkertje. Bij een beelddenkertje is het vaak zo dat ze wel willen horen, maar dat hun hoofdje druk bezig is (zelf ben ik ook beelddenker, dus ze ook wel een spiegel voor me)Als als mijn man iets zegt, zegt hij vaak je hoort het niet zeker. En bij mijn dochter is dit ook zo. Als ik haar iets vraag hoort ze het vaak niet. Er naartoe gaan en voor haar staan gaat al beter. Ook laat ik haar kiezen zet jij de TV af of doe ik het? Niet gemakkelijk hé, maar weet dat je zeker niet alleen staat. De info van Surya (hierboven) vind ik ook heel waardevol. Groetjes, Helga
4 maanden geleden geplaatst
Hoi, ik heb ook 2 zoontjes, van 6 en 9 jaar. Het schijnt quasi onmogelijk voor hen te zijn om direct te reageren op een vraag van mij of mijn man. Niet omdat ze stout zijn, ze willen wel meewerken, maar meer omdat het hen niet lukt om direct op stel en sprong te reageren.
Mijn oplossing is dus, bv om aan tafel te gaan, dat ik 10 minuutjes op voorhand al zeg: het eten gaat bijna klaar zijn. 5 minuutjes later nog eens, waardoor ze zich mentaal kunnen voorbereiden op de "stoppen met spelen - aan tafel komen" overgang.
De dingen die ik elke dag van hen verwacht 's morgens en 's avonds hangen, in de juiste volgorde, in picto's in de hal.
Op deze manier weten ze perfect wat er van hen verwacht wordt, en door erg consequent te zijn, houden ze zich er ook aan.
Benedetto Cimino 4 maanden geleden geplaatst
deze laatste tip pas ik ook toe bij onze oudste zoon, vrijwel met alles
op voorhand vertellen wat er gaat gebeuren en wat ik van hem verwacht, het is niet perfect maar hij kan zijn schema beter aanpassen, bv eerst nog snel iets doen wat hij afgewerkt wil voor het eten ....
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Inloggen   Nu aanmelden
Topic gestart 28 January 2017 om 15:13
Aantal lezers 60
Aantal reacties 20