Gevoelige en koppige meid

Laatste reactie 11/04/2017 23:49 door Benedetto
· Markeren als ongelezen
Ellen Mama van drie 4 maanden geleden geplaatst
Ik loop al een paar dagen te broeden op een situatie met mijn 5 jarige (oudste) dochter, en zou graag jullie hulp willen vragen.

Onze dochter is erg gevoelig en de laatste maanden stond haar leventje mee op z'n kop door verbouwingen en de komst van een babyzusje (ze is de oudste van 3). Ze heeft even een moeilijke periode gehad maar voelt zich nu weer veel beter. Nieuw voor ons is dat ze nu erg graag knuffelt, iets wat ze vroeger nooit wou maar ze gezien heeft van de middelste dochter. We genieten er natuurlijk van maar het is erg moeilijk om dat af te grenzen. Een typisch moment is aan tafel: ze is geen goede eter en moppert telkens ik eten op tafel zet. Onze afspraak is dat dat het eten is van dat moment (geen alternatief) en ze zelf kiezen hoeveel ze ervan eten maar dat we mopperen niet waarderen. Ze komt dan vaak op/tegen me hangen tijdens het eten en wil knuffelen. Ik probeer haar niet af te wijzen maar duidelijk te maken dat we na het eten knuffelen en niet tijdens het eten. Nu babyzusje vaak bij me zit tijdens het eten om ook wat te knabbelen (ze zit nog niet stevig genoeg voor een afzonderlijk stoeltje), voelt het natuurlijk niet echt eerlijk aan. Ik probeer echt om tijd te maken om tijdens het voorlezen of na het eten te knuffelen, en ook bij het instoppen. Enkele dagen geleden was ze erg moe en toen ik haar wilde onderstoppen begon de moeilijkheid. Ze wou graag nog een knuffel, maar het moest helemaal op haar voorwaarden (in het stapelbed boven, in een hoekje, ...), als ik boven kwam, wees ze me af. Iedere keer opnieuw zei ze boos dat ze een knuffel wou, maar als ik dichterbij kwam, trok ze zich terug. Kleine zus begon ondertussen ook te huilen en de dochter onderin het stapelbed kon natuurlijk ook niet slapen. Ik voelde me erg schuldig omdat ik net iets gelezen had over rivaliteit tussen kinderen en het gevoel had dat ik hen misschien individueel te weinig aandacht en tijd kan geven. Ik probeerde die gevoelens te benoemen: "je bent boos. Je bent boos omdat je nu even tijd met mama wilt en je het niet fijn vindt dat mama ook tegen je zusje praat". Het leek inderdaad het juiste spoor, maar het zorgde niet voor toenadering, ze bleef ongelofelijk boos en bokkig in een hoekje zitten en wegkruipen als ik dichterbij wilde komen. Ze bleef ook maar een "ik wil knuffelen - ik wijs je af" spelletje spelen. Ik zat er ondertussen al ruime tijd en babyzusje bleef maar huilen. Ik besloot om het gesprek af te ronden en legde uit dat ik terug naar de woonkamer zou gaan en dat, als ze nog graag even knuffelde, het nu moest gebeuren. Daar werd ze helemaal door overstuur en ze gilde nog luider "ik wil knuffelen" terwijl ik haar niet mocht aanraken. Ik besloot dat het - na rustig en duidelijk de keuze geven - genoeg was geweest en verliet het stapelbed. En dan zei ze: "ik wil dat je me nú een knuffel geeft. Jij zegt ook tegen mij 'nu een knuffel, straks kan het niet meer want ben ik in de woonkamer', wel ik wil nú een knuffel. Waarom mag jij kiezen wanneer je knuffelt en ik niet?"

Ergens zit er natuurlijk een kern van waarheid in, ik stel voorwaarden en grenzen en verwacht van haar dat zij wilt knuffelen wanneer ik dat wil. Ik vind het zo moeilijk een evenwicht te vinden tussen grenzen stellen aan gedrag (knuffels eisen en zich terug trekken, vooral bij slaaptijd) omdat ik bang ben haar in haar behoefte aan liefde en aandacht af te wijzen. Wat denken jullie?
Benedetto Cimino 4 maanden geleden geplaatst
Wat als je haar betrekt bij het voeden/knuffelen... van het kleintje
Herinner mij ook dat we dat met onze jongens deden en dat werkte wel.
Ook een dagje/namiddagje voor haar alleen kan ook helpen.
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 17 March 2017 om 13:25
Aantal lezers 7
Aantal reacties 1