Een huilbui

Laatste reactie 07/10/2016 20:55 door Myriam
· Markeren als ongelezen
Silke-Tim Voet 1 jaar geleden geplaatst
Dit weekend hadden we vrienden en familie op bezoek. De kinderen waren allemaal samen aan het spelen, ik merkte dat men zoontje heel moe aan het worden was want voor het minste begon hij te wenen. Op een bepaald moment zaten ze allemaal op de trampoline en hij op de schommel. Even terug getrokken. Hij ging na een tijdje terug bij de rest van de kinderen zitten op de trampoline. Net op dat moment dat hij erop wou ging iedereen eraf! Oh toen begon het!! Hij begon te huilen want hij dacht dat iedereen eraf ging omdat hij erop kwam. Toen begon de huilbui. Ik kreeg hem maar niet rustig, hij nam het zo persoonlijk op terwijl dat helemaal niet zo bedoeld was. Lang na dat iedereen naar huis was, was hij nog steeds verdrietig en waren de tranen er nog steeds. De vele knuffels van mama hielpen niet
Myriam Odberg 1 jaar geleden geplaatst
Ooooh, hartverscheurend moet dat geweest zijn voor jullie. Ik denk dat ik, als volwassene (en vele anderen met mij), in zijn situatie hetzelfde zou hebben gedacht en het zou me ook diep geraakt hebben. Gevoelig zijn is best ok. Laat die tranen maar komen, zou ik zeggen. Verdrietig zijn is een waardevolle emotie die recht heeft te bestaan. Hij zal het op zijn tijd een plaats geven. Zo sterk zijn die kinderen wel. Niet onderschatten. Zo mooi gevoelig!
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 28 September 2016 om 22:39
Aantal lezers 14
Aantal reacties 2