driftbuien en humeurigheid

Laatste reactie 08/02/2017 11:36 door Heidi
· Markeren als ongelezen
Beatrice Wietendaele 10 maanden geleden geplaatst
Mijn zoontje is hooggevoelig en 3 jaar. De driftbuien in de vakantie vielen redelijk goed mee, maar sinds hij terug naar school gaat is hij echt niet te genieten thuis. De ene week gaat het de andere is echt heel zwaar te dragen als mama die ook hooggevoelig is. Op school is hij superblij en vrolijk. Ook thuis praat hij veel over school dat hij het leuk vind en zo, maar hij is zo humeurig thuis, nog amper vrolijk want constant heeft hij de ene driftbui na de andere. Dit weekend was het zowel zaterdag als zondag...gisteren was het redelijk, maar vandaag terug naar af. Niets helpt dan ook geen time out plekje op de futonmat want hij blijft niet zitten. Hij gooit alles in het rond...dit is echt niet houdbaar. Nog mama's van kleuters die dit hebben? Hij gaat 2 volle en de rest halve dagen dus hij rust nog voldoende over de middag thuis. Ik heb een boek How to talk to kids maar vind deze niet echt praktisch voor een 3 jarige kleuter. Ik ben twee en ik zeg nee? Hij is drie geworden en we zitten precies op een piekmoment :-(
Ellen De Fyn 10 maanden geleden geplaatst
Mijn kleuter had hier ook veel last van. Zijn 'ik ben 2 en ik zeg nee'-fase duurde tot hij juist 4 geworden was. Hij had veel driftbuien, vooral als hij moe was. Bij alles wat vroegen, begon hij te wenen en te zeuren. Soms ging dit gepaard met zich op de grond gooien en nee zeggen. Soms deed hij ook gewoon wat we vroegen, maar dan wel met de nodige decibels van het wenen en klagen. Wij hebben verschillende beloningssystemen op poten gezet maar het leek maar een beetje te helpen. We zijn wel blijven volhouden en hebben elk op onze eigen manier gereageerd. Ik ging voor het negeren, terwijl de papa al sneller begon te straffen en in time out zette. Het is stilletjes aan gebeterd. Onlangs zijn we weer met een beloningssysteem gestart omdat het poetsen zo moeizaam ging. Sindsdien is zijn gedrag over de volledig lijn beter. Als hij zijn tanden flink laat poetsen, krijgt hij een duimpje (magneet met een smiley met een duim erop). Heeft hij 5 duimpjes over een volledige week dan krijgt hij een beloning. In ons geval, 50 cent voor zijn spaarpot. En dit werkt wel. Overdag ook wel veel complimenten geven als hij flink is en doet wat we vragen. Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Verlies de moed niet, deze fase gaat ook over.
ellena crokaert 10 maanden geleden geplaatst
Ik lees hier mijn eigen verhaal.


Mijn zoontje is 2.5jaar en heeft driftbuien om u tegen te zeggen. Als kleine baby kon hij al schreeuwen tot hij knalrood werd wanneer hij zijn zin niet kreeg.

Hij is altijd al een angstig kind geweest. Vooral geluiden schrikken hem af.


Sinds hij naar school gaat, zijn die angsten nog verslechterd. Hij wil nu slapen met de deur open en het licht in de gang aan. Anders is hij ontzettend bang.

Mijn zoon is ook een heel ondernemend kind en prutst vooral aan die dingen die hem niet toebehoren.


Hij eist veel aandacht op en wil vooral dat ik met hem speel.


Het woordje "nee" kent hij maar al te goed, alleen niet als ik het uitspreek. Dan lijkt dat drieletterwoord plots uit zijn woordenboek verdwenen.


Als hij geen aandacht krijgt, blijft hij dingen doen die hij vooral niet mag doen.

Ik straf hem in 3 fasen. De eerste fase is zitten op zijn stoel met een muziekje op zodat hij weet hoe lang hij moet blijven zitten. Wanneer hij verder blijft uitdagen, moet hij eventjes naar zijn kamer, in bed.


Wanneer het dan nog niet lukt sluit ik de deur van zijn kamer. Dit is nog niet gebeurd. Dreigen helpt al genoeg. Waarschijnlijk door zijn angst, maar ik voel er me niet goed bij, want dan maak ik precies misbruik van zijn angst. Soms ben ik gewoon ten einde raad.

Maar hij is gelukkig niet alleen een duiveltje hoor. Hij kan ook heel lief zijn. Knuffelen en kusjes geven. Hij is ook heel grappig en kan snoeten trekken als geen ander.


Die momenten grijp ik dan ook aan om hem positieve aandacht te geven.

Even tanden bijten zeker.
Dorothé Leyn 10 maanden geleden geplaatst
Helaas zo herkenbaar... Xaïn is inmiddels 5,5 en nog steeds heeft ze vaak (dagelijks) driftbuien...


Soms lijkt ze zelfs een reden te zoeken om een driftbui te kunnen hebben...


Wij hebben een druk gezin, 6 kinderen en ikzelf ben onthaalmama, dus altijd kinderen en drukte in huis.


Op school is ze echter een voorbeeldige kleuter. Ongelooflijk om dat te horen, terwijl ze hier thuis het bloed onder onze nagels vandaan haalt :-(


Straffen helpt helaas niet, het deert haar niet. Mag ze geen tv kijken? Ok mama, dan ga ik wel knutselen... We weten ondertussen zeker dat Xaïn hooggevoelig is, wat niet gemakkelijk is in dit drukke huis. Zoveel mogelijk positieve aandacht geven, straffen en belonen helpt haar niet van die driftbuien af.


Nu weet ik ook van de juf, dat ze vorig jaar heel leergierig was en om werkjes vroeg en mee wou doen met de 3de kleuters (graadsklas) en dit jaar is ze helemaal omgeslagen. Ze vraagt niet meer om werkjes, ze vindt het niet meer leuk en wil alleen maar spelen... wij zijn al met een kinderpsychologe gaan praten... mss kun je dat ook eens proberen?
reactie op @dorothéleyn:
Dochter wordt deze maand 6 en we komen terug van krijsbuien van 3u. Ondertussen gat het gelukkig al wat beter en hebben we een à twee krijsbuien op een maand van 10min. Heel vaak zien we dan dat er op school spanning is(lees Sint, kerst, nieuwjaarsborrel, schoolfeest, andere juf) hier helpt het om als ze begint te "koken" haar buiten een paar rondjes te laten lopen. Nu ezelt ze nog wel eens maar het krijsen is er wel uit. Wel heel vaak dat ze naar mij uithaalt van ik koop een geweer en schiet u dood. Psych zegt dat we dit als compliment moeten oppakken want ze doen dat enkel bij wie ze zich het meest veilig voelt en wil er eigenlijk mee zeggen dat haar hoofd vol zit en het niet meer weet. Gaat ook naar kine voor craniosacrale behandelingen doordat ze veel spanning op schedelnaden heeft - @heidigielen 6 maanden geleden

reageer

Natalie Robijns 10 maanden geleden geplaatst
Hoi


ook hier heel herkenbaar. Mijn zoontje is 4,5 jaar oud nu en ook hooggevoelig.


Hij kan heel rustig zijn en opeens heel erg gek worden van een kaartje dat jeukt in zijn trui ofzo. Met zijn verjaardagsfeestje ging hij stilletjes in de gang zitten en begon te huilen omdat het te druk was. In de auto mogen we niet tegelijk praten en naar muziek luisteren, dan zegt hij dat het pijn doet aan zijn hoofd. Ik heb het geluk dat hij erg verbaal is, kan al met volzinnen praten van toen hij 1,5 jaar oud was. Maar wanneer het echt teveel wordt, krijgt hij net zulke driftbuien als jouw zoontje. Nochtans is hij een heel braaf en beleefd kind (al zeg ik het zelf haha!) maar het lijkt soms alsof hij ZO hard zijn best heeft gedaan op school om op te letten en alles juist te doen dat het er thuis allemaal uit komt. Ik denk dat het voor onze kindjes best zwaar is op school met al die omgevingsgeluiden (lees: lawaai), alle andere indrukken enzovoort. Probeer dan nog maar eens nieuwe dingen bij te leren....


Wanneer Josse zo'n driftbui krijgt (hij draait dan echt 180 graden), ga ik op de grond zitten tegen de muur en zet ik hem voor mij tussen mijn benen. Ik 'klem' hem helemaal vast, zonder hem pijn te doen uiteraard. Zo voelt hij dat ik er letterlijk en figuurlijk ook ben wanneer hij het erg moeilijk heeft. Het is vreemd maar mijn anders zo sterk verbale jongen krijgt het op dat moment niet meer gezegd. Wanneer hij overprikkeld of overvraagd is, krijst hij alleen nog. Mijn man kan hier moeilijk mee om en geeft hem dan aan mij, maar ik geef hem op mijn beurt ook 'door' aan mijn man wanneer hij begint te zeuren, daar kan ik dan weer niet tegen :) Dus: enige wat bij Josse helpt is op de grond gaan zitten, hem tussen mijn benen, armen vastnemen en wat wiegen. Zo kan hij zichzelf of anderen geen pijn doen. Het heeft al altijd gewerkt en is de enige manier om hem rustig te krijgen. Vaak valt hij na zo'n 'aanval' ook in slaap. Ik straf hem hier NOOIT voor. Integendeel: knuffelen is the key, al is het eeeeerg vermoeiend. Als mama weet je wel wanneer je kind gewoon vervelend doet of wanneer het teveel is. Dat vind ik persoonlijk een heel groot verschil.


Groetjes en succes!


Natalie
reactie op @natalierobijns:
Dit is zoooo herkenbaar. Ik ben blij dat er nog iemand zijn kindje dichtbij neemt en omarmt als ze in een emotionele crisis zitten. Maar het vergt veel energie en moed van mij om het altijd te doen. Want soms verlies ik mezelf en roep ik al eens terug. - @valentiengoethals 6 maanden geleden

reageer

Beatrice Wietendaele 10 maanden geleden geplaatst
Die driftbuien zijn inderdaad zwaar om te incasseren en om daar op de juiste manier mee om te gaan. Ze hebben soms niet veel nodig...een kleine kortsluiting in hun denkpatroon omdat het niet ging zoals ze dachten en de bom ontploft. Het is niet altijd vermoeidheid of overprikkeling als oorzaak, want de driftbuien zijn niet altijd wanneer hij een ganse dag op school is geweest. Hij heeft veel rituelen waar hij niet van afwijkt (hij moet altijd eerst de deur openen en zelf dichtdoen). Ik ben hiervoor naar een psychologe reeds geweest voor oudercoaching. Dit heeft met controledrang te maken. Kindjes die erg angstig zijn kunnen veel controledrang hebben en dat kan zich in verschillende dingen uiten. Ik probeer ook geen oplossingen te zoeken met straffen. Ik probeer nu voor hij thuis komt de verstuiver met etherische olie van lavendel aan te leggen om een rustige sfeer te hebben in huis. 's Morgens leg ik de tablet aan met meezingliedjes in de badkamer om het ochtendhumeur en de routine wat vlugger erin te krijgen zonder pushen ( zoals liedjes met poets je tanden enzo). En het lijkt wel te helpen. Creatieve mama's worden we wel haha...blijven zoeken naar afleidingen, maar soms kan je de driftbuien echt niet voor zijn jammer genoeg. Wat ook helpt is na de driftbui hem knuffelen en zeggen dat ik dit niet leuk vind dat hij zo ruzie maakt op mama en papa en zo roept en slaat en gooit met dingen. Het is belangrijk om er te blijven over praten en begrip tonen dat ze boos mogen zijn maar niet op deze manier....en dan is het zoeken op welke manier kan je het er uit krijgen die boosheid/verdriet of overprikkeling. Tekenen, muziek, stampen op de grond, buiten lopen, op kussens slaan, een geluidsdempende koptelefoon....dit is het moeilijkste want hier is geen handleiding voor je kind....ieder kind verwerkt dit op een andere manier...maar alle tips zijn welkom want die combinatie hsp sensation seeker en peuterpuberteit zijn toch soms een ware aanslag op mijn zenuwstelsel. Natalie lijkt mij idd mss te helpen goeie tip....alleen thuis dan...het lastigste vind ik de driftbuien op verplaatsing als alle blikken op je gericht zijn
Myriam Odberg 10 maanden geleden geplaatst
Ze zeggen soms dat die driftbuien een fase zijn, maar het is er eentje die toch lang duurt. Ik denk zelfs dat ze niet helemaal van voorbijgaande aard is. Als wij, als volwassenen, moe of overprikkeld zijn, hebben we ook niet veel nodig om even alle zelfcontrole te verliezen. Dit kan best beangstigend zijn. Op zo'n momenten wil ik gewoon iemand die als het ware een warm dekentje vol liefde en aanvaarding over mij legt. Iemand die laat voelen dat, ondanks het feit dat ik nu heel onaangenaam ben, ik toch een lief en graag gezien persoon ben.


Als mijn dochter zo'n driftbui heeft, probeer ik heel erg rustig te blijven (lukt niet altijd). Ik probeer me in te beelden hoe zij zich op dat moment voelt en ik denk niet aan de reden, of het overdreven is of niet, dat ze moet luisteren enz. Ik denk aan het gevoel. Op zo'n moment valt er ook niet te discussiëren of te overleggen met haar. Ik ga rustig op haar hoogte zitten (zo dicht als ze me toelaat) en vertel haar dat ik denk dat het haar allemaal een beetje teveel is nu en dat ze het allemaal niet meer goed weet. (Zo probeer ik de emotie te benoemen). Dan geef ik haar alternatieven zoals eens buiten gaan lopen, in een kussen slaan, stampen op de grond, zich even afzonderen en brullen, ... maar ze kan ook gewoon even verder huilen. Dat is gewoon erg onaangenaam voor de mensen rondom haar. Ik vertel haar dat ik in de buurt blijf en dat ik ze altijd wel wil helpen rustig worden en dat ik bereid ben haar te troosten als ze er klaar voor is. Ik ga dan even verder weg en doe iets alsof er niets aan de hand is. (vaatwas legen, wat speelgoed opruimen, ...). Ik houd haar in de gaten en wanneer ik merk dat ze mij met haar blik begint te zoeken, ga ik opnieuw naar haar toe en vraag haar of ze me nodig heeft. Meestal wil ze dan in mijn armen komen en is de driftbui voorbij. Ik zeg haar dan altijd dat ik van haar houd zoals ze is. Is de driftbui niet over, dan doe ik terug verder waarmee ik bezig was. Wat ik nooit doe, is toegeven. (Bijvoorbeeld als ze een driftbui heeft omdat ze iets niet krijgt.)


Uiteraard is dit heel moeilijk als ik zelf ook heel moe ben. Maar dan probeer ik me neer te leggen bij de situatie. Ik probeer dan mijn eigen raad op te volgen (even buiten gaan, stampen op de grond, mij afzonderen en brullen, ...). Zo kan ik haar het voorbeeld te tonen. Dat is zelden evident, wat aantoont dat we eigenlijk wel veel verwachten van die jonge kindjes.
Oksana Willekens 9 maanden geleden geplaatst
Ook hier een immens probleem. ik herken veel. Voorbeeld elders, thuis een ramp. roepen, tieren, gillen, slaan, schoppen. en escaleert. klassieke opvoedingtips/technieken leken niet de resultaten te hebben, zoals ze bij andere hebben. Andere ouders ten raadde gaan deed niet veel, en zeker niet naar ons zelfvertrouwen (geef hem maar eens een weekje mee, het is zo voorbij. Je moet wel consequent zijn. Je moet niet te snel opgeven, ...) We zaten met de handen in het haar. Tot ikzelf een mama contacteerde voor advies, die zelf HSP is en een HSK heeft.

onvoorwaardelijk opvoeden - emotioneel opvoeden. In je kind inleven. Als je kind ergens boos/verdrietig om is, dan is hij effectief boos/verdrietig. Probeer je in te leven.

zeg: "Ik begrijp dat je ... (boos, verdrietig, pijn) bent/hebt. Als jij er klaar voor bent kom je maar een knuffel vragen". Zo laat je je kind weten dat je hem begrijpt en dat het oké is, dat deze emotie mag. Dat hij er niet voor gestraft wordt of wat dan ook.


Ik varieer ondertussen. "Ik begrijp dat je ... (boos, verdrietig, pijn) bent/hebt. Als jij er klaar voor bent kom je maar een knuffel vragen en gaan we ... (de activiteit waardoor de tantrum ontstond) ". of


"Ik begrijp dat je ... (boos, verdrietig, pijn) bent/hebt. Als jij er klaar voor bent kom je maar terug aan tafel zitten en kijken we wat je wel wil eten van je bord".

Hier gaf dit een ommeslag. De boze/verdrietige buien zijn er zeker nog, maar ze escaleren niet meer naar tantrums. Of toch immens zelden.

Probeer het eens, zoek eens verder info over onvoorwaardelijk opvoeden, wat ze er concreet mee bedoelen. Ik pas zeker niet alles toe, maar dit werkt alvast.

Succes aan de andere ouders. Ik begrijp hoe onmachtig dit is.
Katrien Van Campenhout 6 maanden geleden geplaatst
Dag mama's

Ik zie dat deze topic van drie maanden geleden is. Ik was op zoek naar een draadje en tips voor het gedrag van onze zoon. Ook 3,5. Hij heeft weer een erg moeilijke fase. Slaan, schoppen, roepen, huilbuien, heel negatief zijn, slecht eten, niet meer naar school willen, ... Wij proberen het aan te pakken zoals Oksana, maar dat is niet makkelijk. Ik ben zelf HSP'er en momenteel thuis met een burn-out. Mijn emmer zit dus al elke dag vol. De ene dag kan ik dus meer geduld opbrengen dan de andere. Het vervelende is dat ik echt voel dat hij met vanalles zit. Ik voel zijn ongemak en frustratie, maar ik kan niet uitvissen wat het is. Gisteravond vertelde hij wel dat hij buikpijn had, hij had twee vriendjes

zien ruzie maken. Hoe pak je dat dan aan? En wat van zijn gedrag is een fase en wat hoort bij hsp. Zo moeilijk!

We weten al wel heel wat zaken die hem kunnen helpen. Hij is verbaal erg sterk. Maar emotioneel kan hij zich nog niet uiten wat trouwens hoort bij zijn leeftijd. Het enige wat we voorlopig kunnen doen is hem veel knuffelen. We zullen hem nooit straffen voor een driftbui, want dat is tegen hem zeggen dat wat hij voelt verkeerd is. En die boodschap wil ik hem helemaal NIET meegeven. We vragen altijd of hij een knuffel wilt of even alleen wilt zijn. Wat kunnen we doen om je te helpen

Seppe? Die zin doet ook wonderen.

Wat we ook erg moeilijk vinden is de grens tussen begrip opbrengen/meegaan in zijn hooggevoeligheid en verwennen.

Ik hoop hier zeker nog wat tips te vinden.

Groetjes

Katrien
Beatrice Wietendaele 6 maanden geleden geplaatst
dag Katrien,

bij ons ook 3,5 momenteel en ook heel uitdagend gedrag momenteel zoals schoppen en slaan vooral op mij gericht dan. Heel moeilijk af te leren momenteel want hij ziet het echt als een uitdaging hoe ik hierop zal reageren. Het heeft in ieder geval met school te maken denk ik. Bij mij krijgt hij geen slaapwelverhaaltje als hij dit doet. Meestal doet hij dit in de badkamer. Bij ons is dit de helse plaats...daar gaan zijn testen door wat grenzen betreft omdat hij dan dingen MOET doen. Zoals op toilet gaan, tanden poetsen, kledij aandoen of laten aandoen enz bij ons is dit iedere morgen en avond geen zo een leuke bezigheid. Ik neem hier ruim de tijd voor om hem niet te moeten opjagen omdat het dan nog erger is....maar het blijft moeilijk die badkamer! Nu zijn we inderdaad 3 maanden verder en ook een aantal observaties verder. Momenteel doet hij een diagnose onderzoek naar ass. Omdat hij heel veel stressverwerking thuis heeft wat zich uit in zeer rigide denken en repetitief gedrag, dus kan er wel meer aan de hand zijn. Het is zowieso een moeilijke leeftijd waarin ze volop grenzen testen. Het boek temperamentvolle kinderen al gelezen? Hier staan ook wel veel tips in vind ik. Het is vaak vissen he....wanneer heeft hij de meeste driftbuien na school of op verplaatsing? Ik vermijd zowieso drukke plaatsen met hem en ik bereid hem heel goed voor op alles...dat helpt wel zeker. Ook hem met rust laten na school helpt en dingen benoemen zoals "je bent moe zeker zoveel gewerkt op school" en zelf meditatie of yoga doen ;-) ik heb ook smoelenboekjes waar hij leert gevoelens te herkennen.
An Peeters 6 maanden geleden geplaatst
Hier ook herkenbaar al zijn mijn jongens wel wat ouder... Hoe werken die 'smoelenboekjes', @beatricewietendaele?
reactie op @anpeeters:
Ik heb er eentje gevonden op Bol.com het is met een verhaal en telkens er iets gebeurd staat er een gezicht naast met een emotie op het laatste staat er een spiegel in. Zelf heb ik een wand met emoties gemaakt pictogrammen die een emotie weergeven. Hij leert wel op deze manier beter te begrijpen wat emoties zijn. Eronder heb ik dan pictogrammen met dingen die hij niet mag doen als hij boos is bijvoorbeeld schoppen op deuren, slaan op iemand, gooien met speelgoed. Als hij dit doet dan kan ik hem visueel beter uitleggen dat dit niet ok is...soms gaat hij naar die wand en herhaalt hij eens 'de regels' of de emoties ;-) - @beatricewietendaele 6 maanden geleden

reageer

Heb je hier een linkje van @beatricewietendaele? - @tessadebruyne 6 maanden geleden

reageer


toon 1 overige reactie(s)
Neem deel aan dit gesprek:
Je moet ingelogd zijn om mee te kunnen praten.
Topic gestart 04 October 2016 om 13:56
Aantal lezers 84
Aantal reacties 14